Onze tweede week stage zit er intussen op.
We zijn allebei op een andere plaats stage aan het doen. Zo kunnen we het Women development center op verschillende vlakken ondersteunen.
Ik heb besloten om voornamelijk te werken in Sahana (Ampitiya). Hier krijgen enkele mentaal gehandicapte jongeren een beroepsopleiding. Er is ook een internaat aan verbonden waar mentaal gehandicapte kinderen verblijven die naar school gaan in het schooltje naast het centrum. Ik heb het gevoel dat mijn hulp hier veel meer nodig is dan in het crisiscentrum. In het crisiscentrum zijn er minder opdrachten die ik kan doen met mijn voorkennis. De meisjes leren naaien, weven, … Aangezien hun producten verkocht worden kan ik met hen geen andere activiteiten doen. De opbrengsten zijn nodig voor de werking van het centrum. Er is wel 2 keer per week een spelnamiddag voor de meisjes die georganiseerd wordt door een man uit de organisatie. Hier zijn we deze week mee naartoe geweest. Zijn doel is om de meisjes terug wat te laten lachen zodat ze hun problemen even kunnen vergeten. We waren echt aangenaam verrast. Wat hij daar doet is echt goed werk. Je zag hoe blij de meisjes waren met zijn komst. Hij heeft ons gevraagd om af en toe met hem mee te gaan en hem nieuwe ideeën te geven voor spelletjes. Waarschijnlijk zal ik dus om de 2 weken een namiddag mee gaan. Het crisiscentrum is wel redelijk ver. We waren 2 keer 1,5 uur onderweg met de bus.
Deze week heb ik hoofdzakelijk geobserveerd in Sahana door gewoon mee deel te nemen aan de dagelijkse activiteiten. Dat vond ik wel nodig om een inschatting te kunnen maken van het niveau van de jongeren en de kinderen. Maar ik wilde ook bekijken hoe de begeleiders met de kinderen omgaan en wat zij juist organiseren. Eigenlijk was ik wel teleurgesteld hierin. De kinderen komen terug van school om 13u en er wordt in de namiddag niets met hen gedaan. Ze hangen gewoon wat rond in de tuin of doen klusjes (bladeren opvegen in de tuin, kleren wassen, …). Dit vind ik echt wel erg om te zien. De kinderen hebben ook geen speelgoed. Hier heeft het centrum niet voldoende geld voor. Vanaf volgende week ga ik hier spelnamiddagen en knutselnamiddagen organiseren voor de kinderen. Ik ga dan een deel van het benefietgeld gebruiken voor het knutselmateriaal en spelmateriaal zoals ballen, springtouwen, …
De collega’s in Sahana zijn echt heel lief voor me. Er zijn 2 leerkrachten die vrij goed Engels kunnen spreken. De anderen kunnen niet veel Engels. Ik ga dus proberen om zelf wat Sinhala te leren. De leerkrachten zijn echt blij met mijn komst. Toen ik deze week 1 keer mee ben geweest naar het crisiscentrum waren ze wel wat teleurgesteld dat ik niet naar hen was gekomen.
De lunch is ook altijd een hele belevenis. Iedereen brengt zijn rijst en curry mee in een brooddoos. De opvoedsters van het internaat koken voor de kinderen en maken ook wat eten voor de leerkrachten erbij. Iedereen eet met de handen, ik dus ook J. Blijkbaar is het de bedoeling dat iedereen zijn lunch met elkaar deelt. Er wordt dus voortdurend geruild met elkaar. Ook ik krijg van iedereen een beetje. Jammer genoeg kan mijn maag dit wel nog niet zo goed aan. Ik heb deze week toch wel vrij veel last gehad. Ergens wel logisch als je de keuken bekijkt en ziet in welke omstandigheden het eten klaargemaakt wordt. Maar ‘nee dank u’ zeggen is geen optie … Aangezien ik me niet zo goed voelde had ik deze week enkele keren mijn eigen lunch bij (droge sandwiches) maar dit werd precies niet zo geapprecieerd. Ik heb hen wel duidelijk gemaakt dat ik me ziek voelde en dat verstonden ze dan uiteindelijk wel. Maar ik vrees dat ik volgende week dus weer terug mee met hen zal moeten eten en dus zal moeten wennen aan het eten hier.
Ik begin me wel echt thuis te voelen op de stageplaats. Ik voel dat je echt heel veel terug krijgt van de kinderen en jongeren. Als ik ’s morgens arriveer zie je meteen een glimlach op hun gezicht. Ze zijn zo blij dat ik kom en hen aandacht geef.
Hier enkele foto’s om een idee te krijgen. Door op de foto's te klikken kan je ze ook groter zien in een slideshow.
één van de opvoedsters aan het werk in de keuken
De jongeren en hun leerkrachten in het 'vocational training center', de plaats waar ze een beroepsopleiding krijgen. De jongeren zijn tussen de 16 jaar en 30 jaar.
de kinderen in het internaat
de kinderen waren dolgelukkig met de strandbal die ik voor hen had meegebracht
enkele dieren in de tuin van het internaat
