Eerste week stage en Kandy verkennen

Eerste week stage

Aangezien onze organisatie ons geen mail had teruggestuurd omtrent onze stage zijn we maandag zelf op pad gegaan en naar het hoofdkantoor van de organisatie gestapt. We werden meteen goed ontvangen. Ze wisten duidelijk af van onze komst, maar hadden het waarschijnlijk te druk gehad om een mail terug te sturen. Jammer genoeg was de stichter/directrice van de organisatie net op uitstap voor enkele dagen. We konden haar dus nog niet ontmoeten. De andere vrouwen in de organisatie hebben ons de eerste dagen dan rondgeleid in de verschillende projecten.

Het ‘Women Development Center of WDC’ bestaat uit verschillende delen. We bezochten eerst het Haragama crisiscentrum waar meisjes en vrouwen worden opgevangen die geplaatst worden door de rechter. Vaak gaat het over meisjes die het slachtoffer werden van intra familiaal geweld.  In het centrum worden ze opgevangen en begeleid gedurende de periode van het proces. Dat betekent dus dat de lengte van hun verblijf sterk kan verschillen. In het centrum krijgen deze meisjes psychologische begeleiding en rechtsbijstand. Ze leren er ook een heel aantal vaardigheden waar ze nadien mee aan de slag kunnen (o.a. naaien, weven, koken, dieren verzorgen, …). Het centrum is gelegen in een kleiner dorpje buiten Kandy (ongeveer 30 min. rijden).

Het Women Development Center werkt niet enkel met vrouwen maar ook met gehandicapten. Er wordt in Sri Lanka nog niet veel gewerkt met gehandicapten omdat zij aanzien worden als mensen met een slecht karma. We brachten een bezoek aan CBR, een schooltje voor mentaal gehandicapte kinderen, dat vlak naast het kantoor van WDC ligt.

Een eindje buiten Kandy bezochten we ook het ‘vocational training center’. Hier krijgen een aantal oudere jongens met een mentale handicap een opleiding in bepaalde vaardigheden. Er werden badmatten, kaarsen, bloempotten, … gemaakt. Er was ook een doofstomme jongen aan het werk in het houtatelier. Hij kon prachtige houtsnijwerken maken. Naast dit atelier is er ook een schooltje voor gehandicapte kinderen en een internaat waar sommigen onder hen verblijven. De kinderen zaten op dat moment nog op school, maar we kregen alvast een rondleiding in de kamers.

Verder is het WDC ook fel bezig met voorlichting en preventie. Ze hebben over het hele land kantoren waar er groepen vrouwen samenkomen om bepaalde onderwerpen te bespreken. Er worden ook regelmatig sessies gegeven door het WDC rond o.a. kinderrechten, vrouwenrechten, HIV/aids, handicaps, … We woonden een sessie bij over handicaps en vooral dan rond de preventie van handicaps (ondervoeding, negatieve bloedgroep van de moeder, vermijden van bloedband tussen moeder en vader, …). Jammer genoeg was de sessie in het Sinhalees en konden we dus niet echt volgen, maar we kregen nadien wel een samenvatting in het Engels.

Op het einde van de week was de directrice ‘Miss Stephen’ terug aanwezig op kantoor en konden we eindelijk ons langverwachte gesprek voeren. Het gesprek duurde zeer lang, maar eigenlijk is het nu nog steeds niet duidelijk wat er van ons verwacht wordt en in welke projecten we zullen meewerken. Ze heeft ons vooral heel veel verteld over de organisatie. Blijkbaar is het niet echt de bedoeling dat we altijd zullen meewerken in het crisiscentrum, wat oorspronkelijk wel onze bedoeling was. Het zal dus belangrijk zijn dat we ons flexibel opstellen. Maar dat is samenwerken met het ‘Zuiden’ zeker?

Foto’s van de projecten heb ik nog niet genomen. Ik wilde niet overkomen als een ‘ramptoerist’. Maar deze zullen nog wel volgen op het moment dat ik de mensen in de projecten beter leer kennen.

Kandy verkennen

Tijdens onze vrije momenten zijn we Kandy al wat gaan verkennen. Wat me opviel is dat hier mensen met verschillende godsdiensten samenwonen. Ook al is het grootste deel van Sri Lanka boeddhistisch, toch zien we hier ook veel andere godsdiensten. In het deeltje van de stad waar wij wonen ben ik al heel wat Moslims tegengekomen. En de religieuze gezangen op bepaalde uren verraden dat er hier een moskee dichtbij moet zijn. Op onze busreis naar het centrum komen we ook altijd een grote Hindoeïstische tempel tegen. Vlakbij de tempel van de tand is er dan weer een kerkje te vinden. Aangezien de grootste attractie in Kandy de tempel van de tand is, zijn we deze alvast gaan bezoeken. 12 jaar geleden ben ik er ook geweest, maar ik kon het me niet meer goed herinneren.

We zijn ook al een aantal keer spontaan op leuke activiteiten gebotst. Zo kwamen we terecht op een kookdemonstratie in een winkel waar er een vrouwendag werd georganiseerd.

Gisteren kwamen we dan weer terecht op een beurs over toerisme in Kandy, waar de gouverneur feestelijk werd ontvangen met ‘Kandy dancers’. Blijkbaar waren we de enige blanken op deze beurs en de journalisten maakten er gebruik van om ons te fotograferen en te filmen. Het zou ons dus niet verbazen als we in de plaatselijke krant verschijnen één van de dagen.