Druk, druk, druk

De afgelopen 3 weken stond ik niet stil. Verschillende evenementen volgden elkaar op in mijn stageplaatsen.

Ik bracht een reuzenbal mee naar het Sahana hostel. De kinderen vonden het fantastisch om met de bal te spelen. ‘loku bolé, loku bolé’ (grote bal) werd er de volgende keren geroepen naar me. Nu spelen we telkens tijdens de pauze met deze bal.

In het WDC stond het heuse sportevenement op het programma. De jongeren van het Vocational Training Center mochten hier aan deelnemen. De kleutertjes van het klasje waar Anneleen les aan geeft waren ook van de partij. We trokken voor de gelegenheid nog eens een saree aan. Dit keer droeg ik een saree op de Sinhalese manier (Kandyan style).  We krijgen elke keer complimentjes en veel respect als we net zoals de andere leerkrachten in saree verschijnen. De dag startte met een dansje waar er op voorhand uren voor getraind werd, tot vervelens toe. De leerkrachten verwachten veel te veel van de kinderen en daarom eindigt zo’n oefensessie meestal in geroep tegen de kinderen. Terwijl wij het eigenlijk juist schattig vinden wanneer de kinderen hun eigen versie van het dansje doen. J Vervolgens werden er enkele proeven gedaan door de kinderen. De allerkleinsten deden een proef met ballonnen, de groteren dan weer met een balletje in een lepel. Vervolgens werden er ook verschillende loopwedstrijden gehouden. Verder bestond de dag weer uit veel wachten en luisteren naar speeches waar ik nog steeds niet veel van versta. De dag eindigde met de langverwachte ‘dril’. Een kleine fanfare geeft het ritme aan en wordt gevolgd door een groepje kinderen dat marcheert in de maat. Marcheren is een belangrijke traditie hier in Sri Lanka. De afgelopen maanden zag je in alle scholen kinderen trainen om volledig synchroon over het schoolplein te marcheren.

Ik ging op stap met de kinderen van ‘The Blue Rose’ naar de botanische tuinen. We namen het openbaar vervoer zodat de kinderen dit konden leren. Op het grote middenplein speelden we spelletjes en aten we de picknick op (en natuurlijk bestond de picknick van de kinderen weer uit … rara … rijst en curry). Nadien maakten we nog een korte wandeling door de tuinen naar het orchideeënhuis. De dag werd afgesloten met een ijsje.

Voor mijn bachelorproef bracht ik een bezoek aan het schooltje waar Anneleen les geeft. Ik deed daar interviews met een aantal ouders van de kinderen. En natuurlijk bracht ik ook een bezoek aan de kindjes waar Anneleen zoveel over vertelt. Ze zijn echt reuze schattig. Het zijn bijna allemaal kindjes met het Down-syndroom tussen de 3 en 7 jaar.

In het ‘Sahana hostel’ doneerde ik een Belgische lunch. Aangezien het internaat veel te weinig financiën heeft worden er elke week meerdere lunchen gedoneerd. Er komen dan soms grote families naar het internaat met hun grote emmers rijst en curry. Deze keer was het mijn beurt om te koken. Ik koos ervoor om eens een keer iets anders te maken dan rijst en curry. Op het menu stonden gebakken aardappelen, kippenblokjes en een Grieks slaatje (zonder feta en olijven want dat is hier niet te vinden). Ik wilde oorspronkelijk frietjes maken, maar aangezien dit klaargemaakt moest worden op een echt Sri Lankaans kookvuur leek het me veiliger om toch maar niet te frituren. De kinderen hebben bijna allemaal flink hun bordje opgegeten (beter dan ons toen we voor de eerste keer rijst en curry voorgeschoteld kregen). Vermoedelijk zijn ze goed getraind dat hun bord leeg gegeten moet worden. Soms zag je ze wel even raar kijken naar het eten. J Aangezien er geen bestek is in het internaat werd de maaltijd opgegeten op de Sri Lankaanse manier, met de handen. De lunch werd afgesloten met een ‘dame blanche’. De kinderen hadden nog nooit chocoladesaus op hun ijs gegeten, maar vonden het duidelijk heerlijk.

Na de lunch organiseerde ik een mini Vlaamse kermis. De kinderen konden vissen, blikken werpen, bowlen en met balletjes rollen naar het spel dat ik door de mannen van het Vocational Training Center heb laten maken. De kinderen waren zo enthousiast dat we de volgende dag gewoon verder speelden met het materiaal. Vooral het vissen had veel succes, zowel bij de kleintjes als bij de groten. Meteen verzamelen zich 15 kinderen rond de wasteil als ik het spel boven haal.

De ‘Lions club’ organiseerde een groot sportevenement voor alle scholen met gehandicapte kinderen in Kandy, voor mij dus een moment waarop de kinderen uit beide stageplaatsen samen kwamen. Er werden loopwedstrijden gehouden, estafetten, verspringen, ... Elke school mocht zijn 'drill' voorbrengen. Zowel in 'The Blue Rose' als in het 'vocational training center' werd hier zwaar voor geoefend. Op het einde van het evenement werd er Sri Lankaanse popmuziek opgezet. De kinderen begonnen allemaal te dansen en gingen volledig uit hun dak, echt grappig om te zien.

De week voor het grote nieuwjaarsfestival (Ouroedoe) wordt dit gevierd in de scholen. Jammer genoeg viel het feest in Sahana hostel en dat in 'The Blue Rose' samen op dezelfde dag. Aangezien het de dag was waarop ik normaal gezien naar 'The Blue Rose' ga vierde ik dit daar. Er werd wel 20 keer opnieuw gevraagd in Sahana Hostel of ik niet kon komen en elke keer opnieuw moest ik uitleggen dat ik al beloofd had om naar het feest in 'The Blue Rose' te gaan. Ik vond het zelf ook enorm jammer dat ik er in Sahana niet bij kon zijn, maar jammer genoeg was het niet mogelijk om beide feesten bij te wonen.
De traditionele zoetigheden werden gemaakt door de ouders. Aangezien bijna alles vreemd voor mij was wilde ik toch zoveel mogelijk proberen. Maar achteraf ontplofte mijn buik bijna. De kinderen speelden de traditionele spelletjes die tijdens het nieuwjaarsfestival ook zullen gespeeld worden en er werd een koning en koningin gekozen.

Meer foto's zijn te bekijken via mijn album op facebook:

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150604325135779.379874.519175778&type=3&l=9af9dc33bf