Laatste weken :-(

Donderdag 5 april was de laatste dag voor de schoolvakantie. Na de lessen nam ik de trein naar Colombo. We aten daar in een heel chique hotel en vulden onze magen met een heerlijke buffet voor slechts 14 euro (ongelofelijk toch, die prijzen hier). De volgende ochtend ging onze reis verder naar de Zuidkust. We gingen nog een laatste keer naar de paradijselijke stranden van Sri Lanka. Deze keer verbleven we 5 dagen in Unawatuna. We kozen een goedkoop guesthouse uit (slechts 3 EUR per nacht) zodat we wat meer konden besteden aan lekker eten en drinken. We genoten volop van enkele dagen niets anders dan zon, zee, strand en uit eten gaan. Veel van de restaurants zijn letterlijk op het strand gevestigd. Dat betekende dus dat we ’s avonds aan een tafeltje zaten met onze voeten in het zand en zicht op de zee. Echt enorm gezellig!

Op woensdag 11 april aten we nog snel een ontbijt op het strand om meteen de bus op te stappen richting Colombo. In Colombo aangekomen bleek het veel moeilijker te zijn dan normaal om de bus te nemen. Aangezien er in Sri Lanka op 12 en 13 april nieuwjaar gevierd wordt was iedereen op weg naar zijn familie. Dat betekende dus lang aanschuiven en bijna dubbel zo lang rijden omwille van de files. We vertrokken uiteindelijk rond 14u met de bus in Colombo. Een tweetal uur later kregen we plots noodberichtjes aan van collega’s dat er een tsunami op komst was. Indien we nog aan zee zaten moesten we vluchten naar het binnenland. Dit waren wel beangstigende berichten. Wij waren gelukkig zelf al een eind verder in het binnenland, geen gevaar dus. Maar we dachten meteen aan de andere studenten in Sri Lanka die aan zee zaten en aan alle mensen die we de afgelopen dagen in Unawatuna hadden leren kennen (eigenaars van ons guesthouse, obers,  …). Toen het bleek dat het vals alarm was, was iedereen enorm opgelucht. Dit alarm moet wel vreselijke herinneringen boven gebracht hebben bij de mensen aan de kust. Door dit alarm beseften we dat iedereen in het land heel snel verwittigd wordt bij een naderende tsunami en dat evacuaties goed georganiseerd zijn. Iedereen werd aangeraden om zich meer dan 5 km te verwijderen van de kust, de treinen reden niet meer, kustwegen werden afgesloten en de elektriciteit werd tijdelijk onderbroken.

Om ons meer in te leven in de cultuur probeerden we zoveel mogelijk kansen te creëren om het Sinhalees en Tamil nieuwjaar mee te vieren, ook wel ‘Avurudu’ genoemd. Op de eerste dag bleek er weinig te doen te zijn. Iedereen deed grote kuis in zijn huis en alle zoetigheden werden klaargemaakt. We waren wat teleurgesteld dat er weinig te doen viel. Toen we in ons bed lagen hoorden we ergens mensen op een drum spelen en zingen. We probeerden wat mee te luisteren. Maar vanop een afstand mis je de sfeer die erbij hoort. Plots beslisten we om onze kleren terug aan te doen en gewoon te gaan zoeken waar deze muziek vandaan kwam. Het bleek een groepje jongeren te zijn die een eindje verder in onze straat samen waren gekomen. Alle mannen gingen volledig uit de bol, de sfeer zat er volledig in. We zagen een aantal vrouwen vanop de zijkant toekijken. Wij gingen dus bij hen staan. 1 meisje sprak heel goed Engels en begon een gesprek met ons. We werden meteen bij haar thuis binnen gevraagd om enkele zoetigheden te komen eten. Heel jammer dat we haar niet vroeger hebben leren kennen. We wisten niet dat we een buurmeisje hadden rond onze leeftijd. Op de tweede dag van het festival stond er veel op het programma. ’s Morgens gingen we eten bij de directrice van ‘The Blue Rose’. We kwamen terecht op een familiefeest. Iedereen was gekomen voor het ontbijt met alle typische zoetigheden van het nieuwjaarsfestival. Het deed ons een ‘kerstgevoel’ krijgen. Nadien gingen we naar het crisiscentrum waar we lunchten met de meisjes van het crisiscentrum en de familie van Misses Stephen (de stichtster van het Women Development Center). We zagen enkele spelletjes die gespeeld worden op nieuwjaarsdag. ’s Avonds vierden we mee met Maya en de bomma. Zij volgden heel strikt de bepaalde tijdstippen waarop er iets moet gebeuren. Vanaf 12u mocht niemand meer werken of koken. Eten en drinken was ook verboden. Om 19u42 werd er een nieuw vuur aangestoken waarop melk werd gekookt in een nieuwe pot. De melk moet overkoken om geluk te brengen in het nieuwe jaar. Op dat moment werden er heel veel crackers afgestoken. Overal hoorde je geknal. Dan kookten we de ‘kiribat’ (rijst gekookt in kokosmelk) en maakten we ajuinensambol. Daarna moest er nog gewacht worden tot 22u28 om uiteindelijk te mogen eten. De eerste hap werd door de oudste van de familie in de mond gelepeld bij alle anderen. In ons geval kregen we dus een lepel van onze Sri-Lankaanse bomma. We werden dan weer terug volgepropt met allerlei zoetigheden. Tijdens ‘Avurudu’ zie je nog meer hoeveel respect dat de jongeren voor de ouderen opbrengen. Er werd telkens geknield voor de ouderen om hen respect te tonen.

Verder hield ik me bezig met het zoeken van souvenirtjes om mee naar huis te nemen en het zoeken van cadeautjes om aan de kinderen te geven bij mijn afscheid. Ik selecteerde ook de mooiste foto’s van mijn stageplaatsen om aan hen af te geven en maakte een cd-rom met alle foto’s op.

Deze week ging ik nog enkele dagen naar CBR (het schooltje van het Women Development Center) om mijn interviews voor de bachelorproef af te ronden. Dit was het ideale moment omdat het schoolvakantie is voor de kinderen maar de leerkrachten wel aanwezig moeten zijn. Al is een afspraak maken dan zelfs nog niet zo evident. Hier in Sri Lanka kan je best niet teveel plannen op voorhand want de mensen hier kunnen zich moeilijk aan afspraken houden. Daarom reserveerde ik maar enkele dagen en ging ik elke keer naar de school op goed geluk dat er iemand tijd voor me zou kunnen vrijmaken op dat moment. Uiteindelijk is het me gelukt om elke dag wel iemand te interviewen.

Gisteren ging ik nog een laatste keer naar het crisiscentrum op spelletjes te spelen met de meisjes. Deze keer waren er maar weinig meisjes aangezien een heel aantal onder hen naar huis waren gegaan voor de feestdagen. Ik gaf het spelletjesboek af waar Anneleen en ik de afgelopen maanden aan gewerkt hebben. De leerkracht, Ivan, was hier heel blij mee. Zo hebben we toch nog iets duurzaam kunnen doen.

Vandaag ging ik samen met Anneleen nog eens naar de botanische tuinen vlakbij Kandy. We genoten nog een laatste keer van de mooie natuur en aten er onze picknick op. In de namiddag gingen we naar een lokale dansshow. Het was echt heel mooi, 10 keer beter dan de toeristische show die we eerder al zagen in Kandy.

Morgen gaan we eens naar de cinema om een echte Sinhalese film te zien. Hopelijk verstaan we er iets van.

De volgende week staat in het teken van afscheid nemen. In ‘The Blue Rose’ kom ik nog op maandag en donderdag en in ‘Sahana Hostel’ nog op dinsdag en woensdag. Het afscheid met de kinderen en de leerkrachten zal niet gemakkelijk worden want na 6 maanden heb je toch een sterke band opgebouwd. Ik ga nog een keer lunchen bij de directrice van ‘The Blue Rose’ en dineren bij de leerkracht waarbij Anneleen stage deed. Verder bezoeken we nog een laatste keer de lokale restaurantjes in Kandy en komen Maya en de bomma bij ons eten. Onze laatste week in Sri Lanka zit dus goed vol.