Laatste weken :-(

Donderdag 5 april was de laatste dag voor de schoolvakantie. Na de lessen nam ik de trein naar Colombo. We aten daar in een heel chique hotel en vulden onze magen met een heerlijke buffet voor slechts 14 euro (ongelofelijk toch, die prijzen hier). De volgende ochtend ging onze reis verder naar de Zuidkust. We gingen nog een laatste keer naar de paradijselijke stranden van Sri Lanka. Deze keer verbleven we 5 dagen in Unawatuna. We kozen een goedkoop guesthouse uit (slechts 3 EUR per nacht) zodat we wat meer konden besteden aan lekker eten en drinken. We genoten volop van enkele dagen niets anders dan zon, zee, strand en uit eten gaan. Veel van de restaurants zijn letterlijk op het strand gevestigd. Dat betekende dus dat we ’s avonds aan een tafeltje zaten met onze voeten in het zand en zicht op de zee. Echt enorm gezellig!

Op woensdag 11 april aten we nog snel een ontbijt op het strand om meteen de bus op te stappen richting Colombo. In Colombo aangekomen bleek het veel moeilijker te zijn dan normaal om de bus te nemen. Aangezien er in Sri Lanka op 12 en 13 april nieuwjaar gevierd wordt was iedereen op weg naar zijn familie. Dat betekende dus lang aanschuiven en bijna dubbel zo lang rijden omwille van de files. We vertrokken uiteindelijk rond 14u met de bus in Colombo. Een tweetal uur later kregen we plots noodberichtjes aan van collega’s dat er een tsunami op komst was. Indien we nog aan zee zaten moesten we vluchten naar het binnenland. Dit waren wel beangstigende berichten. Wij waren gelukkig zelf al een eind verder in het binnenland, geen gevaar dus. Maar we dachten meteen aan de andere studenten in Sri Lanka die aan zee zaten en aan alle mensen die we de afgelopen dagen in Unawatuna hadden leren kennen (eigenaars van ons guesthouse, obers,  …). Toen het bleek dat het vals alarm was, was iedereen enorm opgelucht. Dit alarm moet wel vreselijke herinneringen boven gebracht hebben bij de mensen aan de kust. Door dit alarm beseften we dat iedereen in het land heel snel verwittigd wordt bij een naderende tsunami en dat evacuaties goed georganiseerd zijn. Iedereen werd aangeraden om zich meer dan 5 km te verwijderen van de kust, de treinen reden niet meer, kustwegen werden afgesloten en de elektriciteit werd tijdelijk onderbroken.

Om ons meer in te leven in de cultuur probeerden we zoveel mogelijk kansen te creëren om het Sinhalees en Tamil nieuwjaar mee te vieren, ook wel ‘Avurudu’ genoemd. Op de eerste dag bleek er weinig te doen te zijn. Iedereen deed grote kuis in zijn huis en alle zoetigheden werden klaargemaakt. We waren wat teleurgesteld dat er weinig te doen viel. Toen we in ons bed lagen hoorden we ergens mensen op een drum spelen en zingen. We probeerden wat mee te luisteren. Maar vanop een afstand mis je de sfeer die erbij hoort. Plots beslisten we om onze kleren terug aan te doen en gewoon te gaan zoeken waar deze muziek vandaan kwam. Het bleek een groepje jongeren te zijn die een eindje verder in onze straat samen waren gekomen. Alle mannen gingen volledig uit de bol, de sfeer zat er volledig in. We zagen een aantal vrouwen vanop de zijkant toekijken. Wij gingen dus bij hen staan. 1 meisje sprak heel goed Engels en begon een gesprek met ons. We werden meteen bij haar thuis binnen gevraagd om enkele zoetigheden te komen eten. Heel jammer dat we haar niet vroeger hebben leren kennen. We wisten niet dat we een buurmeisje hadden rond onze leeftijd. Op de tweede dag van het festival stond er veel op het programma. ’s Morgens gingen we eten bij de directrice van ‘The Blue Rose’. We kwamen terecht op een familiefeest. Iedereen was gekomen voor het ontbijt met alle typische zoetigheden van het nieuwjaarsfestival. Het deed ons een ‘kerstgevoel’ krijgen. Nadien gingen we naar het crisiscentrum waar we lunchten met de meisjes van het crisiscentrum en de familie van Misses Stephen (de stichtster van het Women Development Center). We zagen enkele spelletjes die gespeeld worden op nieuwjaarsdag. ’s Avonds vierden we mee met Maya en de bomma. Zij volgden heel strikt de bepaalde tijdstippen waarop er iets moet gebeuren. Vanaf 12u mocht niemand meer werken of koken. Eten en drinken was ook verboden. Om 19u42 werd er een nieuw vuur aangestoken waarop melk werd gekookt in een nieuwe pot. De melk moet overkoken om geluk te brengen in het nieuwe jaar. Op dat moment werden er heel veel crackers afgestoken. Overal hoorde je geknal. Dan kookten we de ‘kiribat’ (rijst gekookt in kokosmelk) en maakten we ajuinensambol. Daarna moest er nog gewacht worden tot 22u28 om uiteindelijk te mogen eten. De eerste hap werd door de oudste van de familie in de mond gelepeld bij alle anderen. In ons geval kregen we dus een lepel van onze Sri-Lankaanse bomma. We werden dan weer terug volgepropt met allerlei zoetigheden. Tijdens ‘Avurudu’ zie je nog meer hoeveel respect dat de jongeren voor de ouderen opbrengen. Er werd telkens geknield voor de ouderen om hen respect te tonen.

Verder hield ik me bezig met het zoeken van souvenirtjes om mee naar huis te nemen en het zoeken van cadeautjes om aan de kinderen te geven bij mijn afscheid. Ik selecteerde ook de mooiste foto’s van mijn stageplaatsen om aan hen af te geven en maakte een cd-rom met alle foto’s op.

Deze week ging ik nog enkele dagen naar CBR (het schooltje van het Women Development Center) om mijn interviews voor de bachelorproef af te ronden. Dit was het ideale moment omdat het schoolvakantie is voor de kinderen maar de leerkrachten wel aanwezig moeten zijn. Al is een afspraak maken dan zelfs nog niet zo evident. Hier in Sri Lanka kan je best niet teveel plannen op voorhand want de mensen hier kunnen zich moeilijk aan afspraken houden. Daarom reserveerde ik maar enkele dagen en ging ik elke keer naar de school op goed geluk dat er iemand tijd voor me zou kunnen vrijmaken op dat moment. Uiteindelijk is het me gelukt om elke dag wel iemand te interviewen.

Gisteren ging ik nog een laatste keer naar het crisiscentrum op spelletjes te spelen met de meisjes. Deze keer waren er maar weinig meisjes aangezien een heel aantal onder hen naar huis waren gegaan voor de feestdagen. Ik gaf het spelletjesboek af waar Anneleen en ik de afgelopen maanden aan gewerkt hebben. De leerkracht, Ivan, was hier heel blij mee. Zo hebben we toch nog iets duurzaam kunnen doen.

Vandaag ging ik samen met Anneleen nog eens naar de botanische tuinen vlakbij Kandy. We genoten nog een laatste keer van de mooie natuur en aten er onze picknick op. In de namiddag gingen we naar een lokale dansshow. Het was echt heel mooi, 10 keer beter dan de toeristische show die we eerder al zagen in Kandy.

Morgen gaan we eens naar de cinema om een echte Sinhalese film te zien. Hopelijk verstaan we er iets van.

De volgende week staat in het teken van afscheid nemen. In ‘The Blue Rose’ kom ik nog op maandag en donderdag en in ‘Sahana Hostel’ nog op dinsdag en woensdag. Het afscheid met de kinderen en de leerkrachten zal niet gemakkelijk worden want na 6 maanden heb je toch een sterke band opgebouwd. Ik ga nog een keer lunchen bij de directrice van ‘The Blue Rose’ en dineren bij de leerkracht waarbij Anneleen stage deed. Verder bezoeken we nog een laatste keer de lokale restaurantjes in Kandy en komen Maya en de bomma bij ons eten. Onze laatste week in Sri Lanka zit dus goed vol.

Druk, druk, druk

De afgelopen 3 weken stond ik niet stil. Verschillende evenementen volgden elkaar op in mijn stageplaatsen.

Ik bracht een reuzenbal mee naar het Sahana hostel. De kinderen vonden het fantastisch om met de bal te spelen. ‘loku bolé, loku bolé’ (grote bal) werd er de volgende keren geroepen naar me. Nu spelen we telkens tijdens de pauze met deze bal.

In het WDC stond het heuse sportevenement op het programma. De jongeren van het Vocational Training Center mochten hier aan deelnemen. De kleutertjes van het klasje waar Anneleen les aan geeft waren ook van de partij. We trokken voor de gelegenheid nog eens een saree aan. Dit keer droeg ik een saree op de Sinhalese manier (Kandyan style).  We krijgen elke keer complimentjes en veel respect als we net zoals de andere leerkrachten in saree verschijnen. De dag startte met een dansje waar er op voorhand uren voor getraind werd, tot vervelens toe. De leerkrachten verwachten veel te veel van de kinderen en daarom eindigt zo’n oefensessie meestal in geroep tegen de kinderen. Terwijl wij het eigenlijk juist schattig vinden wanneer de kinderen hun eigen versie van het dansje doen. J Vervolgens werden er enkele proeven gedaan door de kinderen. De allerkleinsten deden een proef met ballonnen, de groteren dan weer met een balletje in een lepel. Vervolgens werden er ook verschillende loopwedstrijden gehouden. Verder bestond de dag weer uit veel wachten en luisteren naar speeches waar ik nog steeds niet veel van versta. De dag eindigde met de langverwachte ‘dril’. Een kleine fanfare geeft het ritme aan en wordt gevolgd door een groepje kinderen dat marcheert in de maat. Marcheren is een belangrijke traditie hier in Sri Lanka. De afgelopen maanden zag je in alle scholen kinderen trainen om volledig synchroon over het schoolplein te marcheren.

Ik ging op stap met de kinderen van ‘The Blue Rose’ naar de botanische tuinen. We namen het openbaar vervoer zodat de kinderen dit konden leren. Op het grote middenplein speelden we spelletjes en aten we de picknick op (en natuurlijk bestond de picknick van de kinderen weer uit … rara … rijst en curry). Nadien maakten we nog een korte wandeling door de tuinen naar het orchideeënhuis. De dag werd afgesloten met een ijsje.

Voor mijn bachelorproef bracht ik een bezoek aan het schooltje waar Anneleen les geeft. Ik deed daar interviews met een aantal ouders van de kinderen. En natuurlijk bracht ik ook een bezoek aan de kindjes waar Anneleen zoveel over vertelt. Ze zijn echt reuze schattig. Het zijn bijna allemaal kindjes met het Down-syndroom tussen de 3 en 7 jaar.

In het ‘Sahana hostel’ doneerde ik een Belgische lunch. Aangezien het internaat veel te weinig financiën heeft worden er elke week meerdere lunchen gedoneerd. Er komen dan soms grote families naar het internaat met hun grote emmers rijst en curry. Deze keer was het mijn beurt om te koken. Ik koos ervoor om eens een keer iets anders te maken dan rijst en curry. Op het menu stonden gebakken aardappelen, kippenblokjes en een Grieks slaatje (zonder feta en olijven want dat is hier niet te vinden). Ik wilde oorspronkelijk frietjes maken, maar aangezien dit klaargemaakt moest worden op een echt Sri Lankaans kookvuur leek het me veiliger om toch maar niet te frituren. De kinderen hebben bijna allemaal flink hun bordje opgegeten (beter dan ons toen we voor de eerste keer rijst en curry voorgeschoteld kregen). Vermoedelijk zijn ze goed getraind dat hun bord leeg gegeten moet worden. Soms zag je ze wel even raar kijken naar het eten. J Aangezien er geen bestek is in het internaat werd de maaltijd opgegeten op de Sri Lankaanse manier, met de handen. De lunch werd afgesloten met een ‘dame blanche’. De kinderen hadden nog nooit chocoladesaus op hun ijs gegeten, maar vonden het duidelijk heerlijk.

Na de lunch organiseerde ik een mini Vlaamse kermis. De kinderen konden vissen, blikken werpen, bowlen en met balletjes rollen naar het spel dat ik door de mannen van het Vocational Training Center heb laten maken. De kinderen waren zo enthousiast dat we de volgende dag gewoon verder speelden met het materiaal. Vooral het vissen had veel succes, zowel bij de kleintjes als bij de groten. Meteen verzamelen zich 15 kinderen rond de wasteil als ik het spel boven haal.

De ‘Lions club’ organiseerde een groot sportevenement voor alle scholen met gehandicapte kinderen in Kandy, voor mij dus een moment waarop de kinderen uit beide stageplaatsen samen kwamen. Er werden loopwedstrijden gehouden, estafetten, verspringen, ... Elke school mocht zijn 'drill' voorbrengen. Zowel in 'The Blue Rose' als in het 'vocational training center' werd hier zwaar voor geoefend. Op het einde van het evenement werd er Sri Lankaanse popmuziek opgezet. De kinderen begonnen allemaal te dansen en gingen volledig uit hun dak, echt grappig om te zien.

De week voor het grote nieuwjaarsfestival (Ouroedoe) wordt dit gevierd in de scholen. Jammer genoeg viel het feest in Sahana hostel en dat in 'The Blue Rose' samen op dezelfde dag. Aangezien het de dag was waarop ik normaal gezien naar 'The Blue Rose' ga vierde ik dit daar. Er werd wel 20 keer opnieuw gevraagd in Sahana Hostel of ik niet kon komen en elke keer opnieuw moest ik uitleggen dat ik al beloofd had om naar het feest in 'The Blue Rose' te gaan. Ik vond het zelf ook enorm jammer dat ik er in Sahana niet bij kon zijn, maar jammer genoeg was het niet mogelijk om beide feesten bij te wonen.
De traditionele zoetigheden werden gemaakt door de ouders. Aangezien bijna alles vreemd voor mij was wilde ik toch zoveel mogelijk proberen. Maar achteraf ontplofte mijn buik bijna. De kinderen speelden de traditionele spelletjes die tijdens het nieuwjaarsfestival ook zullen gespeeld worden en er werd een koning en koningin gekozen.

Meer foto's zijn te bekijken via mijn album op facebook:

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150604325135779.379874.519175778&type=3&l=9af9dc33bf

Verjaardagsuitstap naar zee

Om mijn verjaardag te vieren gingen Anneleen en ik enkele dagen naar de zee. We verbleven in Hikkaduwa, Mirissa en Unawatuna.

Mijn verjaardag hebben we heel leuk gevierd. We begonnen met een heerlijk ontbijt (verse muesli met fruitsla en yoghurt, toast met ei en een ECHTE Italiaanse koffie) met zicht op de surfersbaai, daarna trokken we naar Galle (een oude Nederlandse stad uit de koloniale tijd). In Galle trakteerden we ons op een heerlijke pasta en een dessertje. In de namiddag gingen we naar het strand van Hikkaduwa waar ik een poging deed tot body surfen. De golven zijn echt groot in Hikkaduwa, echt surfen durf ik dus niet. ’s Avonds genoten we van een pizza en daarna een wijntje op het strand bij een kampvuur.

In Mirissa gingen we de zee op met een boot want er zijn daar dicht bij de kust walvissen. De boot vertrok met zonsopgang (rond 6u30). Het werd dus vroeg opstaan. We hadden veel geluk. Er waren zeker 7 verschillende walvissen die we achtervolgden. Het zijn echt reusachtige beesten, zeker even groot als de boten die daar rond vaarden. We zagen ook enkele dolfijnen tijdens onze tocht. Veel foto’s trokken we niet omdat het leuker was om gewoon te kijken naar wat er gebeurde. Maar gelukkig heeft Anneleen toch één foto kunnen maken op het moment dat één van de walvissen naar onder dook en zijn staart boven kwam.

In Unawatuna zagen we de andere studenten uit België terug. We vierden mijn verjaardag en die van Astrid die deze week verjaart met een barbecue en een feestje op het strand.

Kortom, het was een tripje om de Westerse batterijen terug wat op te laden na al die maanden leven op rijst en curry of roti’s.